Red Hat Conventie Nederland - Arnhem

Zaterdag 25 april 2009
 
Dagje stappen.
 
Als het al niet in de trein was begonnen voelde ik me, bij aankomst op het station van Arnhem, een bevoorrechte vrouw. Te weten dat ik erbij hoorde deed mijn hart zwellen in mijn borst. Honderden kwetterende, uitgelaten, bekakte, chique, doodordinaire en toch zo zusterlijk vertrouwde paars-rode dames. Een enkeling, nog fris en groen, in het roze. Tegenstellingen vielen weg in saamhorigheid. Haute couture stond zij aan zij met het regenhoedje.
 
Alles werkte mee. Zelfs de zon wist dat hij (of zij?) het niet kon laten afweten. Het dweilorkest proefde feilloos de stemming en gaf de juiste toon aan. Het verkeer liet zich probleemloos regelen door roodgehoede dames die stopbevelen uitvaardigden toen de stoet vrouwen zich als een eindeloos paars-rood lint over de Arnhemse straten en door het park bewoog. Het plaatselijke volk verschanste zich langs de wegen, achter ramen en op balkonnetjes. Om te kijken en te zwaaien. Ik zwaaide uitbundig terug. “Koninklijk wuiven, je bent van adel, ” corrigeerde Lady Mieke mij vriendelijk. En zo liep ik dus van het station naar de Eusebiuskerk, met lichte beweging van mijn opgeheven pols, om de menigte te laten weten dat ik haar aanwezigheid had opgemerkt en apprecieerde. Soms vroeg men ons even te poseren voor een foto, wat wij ons natuurlijk majesteitelijk lieten welgevallen. Een enkeling meldde dat wij te laat waren voor het carnaval, welke opmerking werd genegeerd. Of de roeper dezes kreeg een lesje in alle ins en outs van de Red Hat Society.
 
Het zal u niet verbazen dat mijn dag al niet meer stuk kon voordat ik één stap had gezet in de feestelijk versierde kerk, waar wij – onder het genot van een glas champagne - vanaf de kansel werden toegesproken door de vrouwelijke burgemeester van Arnhem. De talrijke foto’s vertellen de rest van het verhaal. Ach mijnheer, anders zou u het misschien niet geloven als ik u vertelde hoe uw vrouw als een dweil in de polonaise mee hoste. Hoe tachtigjarige Red Hatters net zo fanatiek twistten en de jive dansten als de vijftigjarigen, alsof ze in het dagelijks leven niet krom achter hun rollator lopen. Hoe ieder zijn stem verhief om al dan niet vals een meezinger ten gehore te brengen. Zelf werd ik onverhoeds beetgepakt en meegesleurd in een heerlijke wals. Ik genoot er zo van dat ik even bij mezelf dacht: ‘waarom zit een vrouw in Gods naam nog achter de kerels aan?’
 
Maar beste heren, weest u gerust. Na het avondeten waren alle rode mutsjes doodop en uitgeblust. Verlangend om terug te keren naar hun eigen veilige bezadigde nestje. Uw vrouw zal lekker tegen u aan zijn gekropen en u hebt het ijzer gesmeed terwijl het heet was. Voldaan viel ze in slaap in uw armen, na een laatste fluistering in uw oor: “ik heb zo’n heerlijke dag gehad; volgend jaar ga ik weer.”
 
Freule Agnetia de Pomme de Terre