Naar de wallen.
Queen Dolly Dot had er een mooie dag voor uitgekozen. Quatorze juillet, veertien juli, de dag dat de Fransen hun bevrijding vieren. Want dames, voelen wij ons niet allemaal bevrijd als we als ‘Red Hatter’ op stap zijn? De nacht ervoor bracht ons regen en zelfs ’s morgens om acht uur was het mij zwaar te moede toen het hemelwater in bakken naar beneden kwam. Maar toen de Zoetermeerse Red Hatters zich om kwart voor tien op het treinstation hadden verzameld, konden de jassen worden uitgetrokken, want de zon brandde aangenaam warm op onze hoedjes. De schitterende nieuwe hoed die op het hoofd van onze enige ‘pink hatster’ prijkte, onttrok overigens uit ons aller kelen kreetjes van bijna jaloerse bewondering.
In Utrecht installeerden wij ons per abuis in een stiltecoupé, wat ons een vermanende opmerking van een medepassagier opleverde. Want je begrijpt, Rode Hoedjes die een dagje op stap zijn, kunnen moeilijk hun tetter houden. Sorry mijnheer. We werden min of meer verlost door Queen Dolly Dot, die met haar gevolg een heel compartiment had bezet en ons Chapter daar naartoe meetroonde. Het gekwek was de verdere reis niet van de lucht.
Onze eerste aanlegplaats was het Noord-Zuid Hollandsch Koffiehuis, tegenover het station. Doch slechts om te plassen. Want je begrijpt…. dames boven de 50. Ik heb er een consumptiebon voor 50 cent aan overgehouden. Wie biedt?
Vervolgens naar de bibliotheek, een luxe waarvan de Amsterdammers sinds 2007 kunnen genieten. 6 Etages boeken, keurig gerangschikt en overal supermoderne Apples, die ik helaas niet aan de praat kon krijgen. Ik wilde namelijk wel eens even kijken of er tussen al die miljoenen boeken ook nog een ‘Binten en eigenheimers’ te vinden was. Die ik dan even snel op een opvallend plaatsje gezet zou hebben natuurlijk. Restaurant La Place, waar we op een terras met schitterend uitzicht onze lunch gebruikten, bevindt zich boven alle boekenwijsheid.
Onze gids tapte op elke straathoek enkele moppen. Hij bleek soms letterlijk niet te volgen, maar we bereikten uiteindelijk toch allemaal -via de walletjes en een duur terras- het museum ‘onze lieve heer op zolder’. Een in een grachtenpand verscholen kerkje dat verbazingwekkend compleet – en voorzien van rijkdommen- bleek te zijn. Onze Queen Coccinella ging inmiddels letterlijk gebukt onder haar te zware hoed. Het bestijgen van de trappen in de kerk leek haar te hoog gegrepen voor haar geteisterde hoofd. Zij nam het daarom op zich om in de wachtruimte de tassen te bewaken, van welke taak zij zich bewonderenswaardig goed heeft gekweten.
Het hoogtepunt van de dag was het zingen van smartlappen in een bruin café onder leiding van juf Mies en accordeonist Ruud. Dicht tegen elkaar aan (het was een klein café) smeerden we onze kelen om daarna los te barsten in: ‘bij ons in de Jordaan’, ‘een pikketanussie’, ‘oh Johnny’ en nog meer hoogstandjes uit het Amsterdamse repertoire. Queen Dolly Dot kreeg de CD mee en waakt ervoor dat deze onder de deelnemende Red Hatters wordt verspreid en niet in handen komt van commerciële ondernemingen zoals ‘het Kruidvat’.
Hier scheidden zich de wegen van de Chapters. Queen Dolly Dot ging haar gevolg voor naar ‘de Kroonprins’ voor een copieus diner. Queen Coccinella, nog steeds gebukt onder haar zware met bloemen getooide hoed, richtte haar blikken op leuke patat- en pizzaboeren. Onder de luifel van een vleesrestaurant zocht zij met haar onderdanen enige beschutting tegen de plotseling losbarstende regenbui en werd aldaar verleid door de restauranteigenaar om binnen plaats te nemen teneinde te eten en met onze uitdossing meer gasten te lokken, waar dan een gratis drankje voor eenieder tegenover stond. Zo kregen wij, als gevolg van een mals buitje, toch nog een voedzame en gezonde maaltijd binnen voordat wij – allen moe en uitgeblust- met de trein huiswaarts keerden.
Queen, wij hadden een heerlijke dag. Maar was het nou echt nodig om op het laatste treinstation je waterflesje onder je bankje leeg te kieperen waardoor wij allemaal dachten dat je sluizen zich ongewild hadden geopend en wij van de weeromstuit allemaal (bijna) in onze broek piesten van het lachen?
Op naar het volgende uitstapje (met een licht hoedje lieve Queen).
Freule Agnetia de Pomme de Terre
14 juli 2009
* Klik HIER voor de website van The Rhine Town Roses met de foto's
